บทความ
ผมขอแภลงข่าวว่า ตอนนี้ผมได้เขียนตำนานสักยันต์ภาษาอังกฤษเล่มแรกในโลกครับ มี300หน้าเกี่ยวกับการสักยันต์ ประวัติ หลวงพ่อเปิ่น และ วัดบางพระ บวกอีกเยอะแยะที่เกี่ยวข้องกะ วิชาไสยศาสตร พุทธคุนฯฯ ของไทยทั้งนั้นครับผม ทั้งเรื่องถ่ายทอดความหมายภาพยันต์ต่างๆ, วิธีอ่านเขียนอักขระขอม, ของขึ้น, อุปกรณ์ที่ใช้ในการทำไสยศาสตร์ (เช่น ไม่ครู ขันต์น้ำมนตร์, มีดหมอฯฯ)มีเรื่องพระฤษีด้วยครับ มีสืบทอดวิชาสร้างกุมารทอง.... มีมากมาย
ต่อไปผมก็ เปิดนิตยสาร อีซีน ภาคอังกฤษ แต่ละสองเดือน ประมาณ70หน้า ว่ารู้สึกว่ามีอีกเยอะที่ต้องบอก.
ฉะบับแรกออกแล้วมีชาวสิงคโปร์ส่วนใหณ่ที่ได้ซื้อกัน ฝรั่งก็ซื้อด้วย แต่ก็น้อยกว่าชาวเมืองสิงค์ ฉะบับแรกผมได้เล่าเรื่องที่ยังไม่ไดเล่าในหนังสือคำภีร์ยันต์หนังสือแรก เช่น สืบทอดวิชาทำน้ำมันพราย พระพุทธรูปแปดสมัย (เป็นซีรีส ที่จะเปิดให้ชมพระพุทธรูปไทยที่สำคัญของแต่ละสมัยแห่งศิลปะไทยพุทธ
เปิดตำนานพระขุนแผน เล่าทั้งเรื่องพระราชนิพนธ์ ทั้งเรื่องตัวจริงของประวัติศาสตร์ รวมอธิบายการแต่กต่างที่มรอยู่ระหว่างพระราชนิพนธ์และความจริง เรื่องความเกี่ยวพันธ์ระหว่างขุนแผน และ การสร้างกุมารทอง ก็เปิดให้เห็นที่คนคิดผิดกัน ท้ายก็ย้ายไปเล่าตำนานพระเครื่องรางชื่อว่า พระขุนแผน และอธิบายว่า ทำไมถึงพระขุนแผนก็เรียกว่ายังนั้น สืบทอดจุดสังเขตความแท้ของพระขุนแผนบ้านกร่าง
มี ตำนานพระสมเด็จฯฯ ตำนานนี้เป็นซีรีส์ทุกฉะบับก็เขียนต่อ ฉะบับแรกมี30หน้าเกี่ยวกะ พระสมเด็จอย่างเดียว และมีอีกมีมากมายแหละ เสียดายไม่ได้ทำภาษาไทยว่าในที่สุดได้เขียนข้อมูลที่แม้ว่าภาษาไทยก็หายากเหกมือนกันครับ แต่ภาษาไทยของผมๆไม่กล้าว่ากลัวไม่สง่าครับ
มีภาพให้แอบดูหนังสือผมดูแบบไหนข้างล่างนี้
ใครๆที่มีเพื่อนหรือว่ายาติที่เป็นต่างชาติและอยากให้เขารู้เรื่องมากขึ้นเกี่ยวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของไทยก็แนะนำอีบุ๊กผมก็ไม่พลาดแน่ครับ ผมหาหุ้นส่วนลงทุนพิมพ์เป็นหนังสือแท้ครับ ถ้ามีผู้สนใจจะลงทุนกะผมพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษครับ ผมว่า100เลมก็หมดเร็วๆ ติดต่อได้ที sak yant @ windowslive (ดอทคอม)
อยากพิมพ์ซะพันเล่มเอาไปขายให้กะร้านขายหนัวสือฝรั่ง และมีสำนักสักก็จะเอาไว้ด้วย ว่า เวลาต่างชาติ์มาสักก็จะมีข้อมูลภาษาอังกฤษให้อ่าน แต่พูดจริงครับ ผมเป็นคนแบบ จะขายให้อาจารย์สักไม่เป็น ก็จะให้ฟรี อิอิ ว่าผทเป็นอาจารย์สักเหมือนกัน ก็ถือว่าเหมือนยาติพี่น้องกัน การเป็นช่างสักที่เมืองนอก,ช่างส่วนใหญ่ก็จะสนิทสนมกัน ว่าอาชีพเดี่ยวกัน ในโลกแก่งการสักไทย ไม่ว่าสากลหรือว่าเล่นของ, อาจารย์สักทั้งหลายไม่ค่อยจะแวะไปหาอาจารย์อื่น คือไม่คบกันเลย เคยเป็นอย่างนั้นเมืองนอกเหมือนกัน แต่ก็เคยมีช่างกล้าหาญชื่อเวเบอร์ (อาจารย์ใหญ่ผมด้วย)ไปแวะหาอาจารย์สักต่างๆทัวประเทศ (แรกๆเค้างงกันและสงสัย) เค้าเสนอการมรชุมนุมแหงอาจารย์สักทัวภูมิประเทศ แล้วพอทุกคนก็ตีไข่แต่กเห็นว่าไม่ดูถูกกัน ก็เริ่มเป็นครอบครัวใหย่ คนไม่สนใจก็มี แต่ส่วนใหญ่ก็รู้จักกันคบกันทุกคน ผมที่ไปสำนักสักเป็นหลายๆสำนักแล้ว(และร้านสักด้วย)ก็เห็นที่อาจารย์ทั้งหลายดูเหมือนไม่เป็นมิตรกะอาจารย์อื่น งงสิคับ ผมดีใจมากเวลารู้ว่ามีอาจารย์สักก็วิ่งไปทักเลยให้รู้จักกัน ทำไมก็ต้องหลบหน้ากันด้วย ถ้าเราไม่เคยอวดหรือว่า ว่าอาจารย์อื่นหรือว่าลบหลู่ ก็จะหลบหน้าไม่อยากเจอผู้อื่นที่อาชีพเดี่ยวกันทำไม?? สองอาจารย์ต่างชาติก็พบกันก็ไม่อายกัน แต่สองอาจารย์ไทยก็เหมือนแข่งขันกัน ผมไม่เคยได้เข้าใจเรื่องนี้เลย มีคนมีคำอธิบายให้ผมไมครับ? ว่าทำไมไม่มีชุมนุมอาจารย์สัก น่าจะมีทุกปีเป็นงานใหญ่ ให้พวกอาจารย์จะได้รู้จักกัน เหมือนผบไปตรังก็ไปหาพระทีเป็นเพือนแลกไม้กาฝากรักกับสมิงเหล็กมั่ง ต่อไปผมลงทีชุมพรหาอาจารย์อื่นเจ้าอาวาสวัดที่มีไม้เทพทาโรมาแลกกัสมิงเหลกฯฯ แบบนี้ ถ้าเราเป็นฤษีหรือว่าหมอผี หรือว่าสักยันต์ ถ้าเรามีเพื่อนฝูงในวิชาก็จะมีสายแลกของดี แบะได้ประโยชน์อีกหลายประเด็นครับ ส่วนใหญ่ของทีหลายอาจารย์เอามาใช้สำหรับทำของก็ต้องซื้อหรือว่าให้ลูกศิษยหาให้ครับ กรณีย์ตะกั่วทำตะกรุด ฆรวาสก็หาได้ แต่ของบางอย่างก็หาซื้ของแท้อยาก และถ้าเราไม่มีสายก็จะลำบากในการหาของมาเล่นแร่เล่นธาตุ ผมโชคดีที่พรรคพวกทีผมมีก็มีเป็นพระภิกษุหลายรูปที่มีของดีนานา ว่าผมรู้จักบางอาจารย์ที่ไม่ค่อยจะออกไปหาใครเลย พูดเรื่องนี้ผมก็หันหน้าดูหนังงูเหลือมตายพรายที่มีคนเอามาให้ผมทำตะกรุด มีหนัง5เมตรเลย ยังประกอบพิจารณาอยู่ว่า จะทำตะกรุดแบบไหน แต่คิดว่าจะทำเป็นเมตตามหานิยม เสน่ห ว่างูนีก็ตายพราย
